Gelijkspel voor ZSG2

-door Harry ten Klooster

Een mooie, winds,lle herfstdag/zaterdag was het toneel van de tweede KNSB-ronde voor het  tweede team van ZSG. Waar de vorige wedstrijd onfortuinlijk verloren ging, en ik mijn  terugvlucht uit Genua onfortuinlijk gecanceld zag worden, had het achDal dit keer meer hoop  op succes. Goed gemutst en ook met een goed weerzien van Kris en Mar,n, vertrok het  zevental vanaf de zuidzijde van het sta,on (Albert werd bij Heino opgepikt). Senior Henk van  Es wreef in zijn handen om aan bord 1 plaats te nemen. Het opnieuw meespelen van jeugdspeler Léon werd toegejuicht. Het was voor Léon een leuke kennismaking met de andere  (vaste) spelers.

Tijdens de rit door de Sallandse kleurenpracht werd de spirit opgestookt. We waren op ,jd  vertrokken met als einddoel Lonneker, want de N35 is nou niet bepaald een snelweg. Het  heeR de bijnaam karrenspoor meegekregen, want de trage doorstroming van het verkeer  brengt de lokale poli,ci met regelmaat tot wanhoop. Ik denk dat Karremans, Minister van  Infrastructuur en Waterstaat, wéér geen geld voor deze gevaarlijk drukke tweebaansweg over  heeft. Lonneker ligt een paar kilometer rijden van de afslag Oldenzaal Zuid. Met het SOS-team  was ik al eens bij Lonneker op bezoek, het onderkomen in het gammele gebouwtje van de  IJsclub. Tegenover de ingang, waar een groepje verstokte rokers wat keuvelde, voetbalde de  jeugd van Lonneker SV in het strakke blauw-wit.

Het clubgebouw mocht van binnen en buiten dan wel sjofel ogen, het had ergens toch wel  wat. Achter de gordijnwand bevond zich een deels verscholen oude vitrinekast, met een dito  een gedateerde inhoud. Een paar oude kampioensbekers en wat vergeelde, omgekrulde  diploma’s van de schaakvereniging lagen achter het doffe glas. Een stukje schaakhistorie, ik  neem u even mee in de tijd: tientallen jaren geleden ontving een kampioen van een klasse onderbond een heus diploma! Gesigneerd door de Schaakbond Overijssel. Zo ging dat  vroeger.

De zaal was prima ingericht, behalve dan dat de zitruimte wat krapjes was. Meer dan twee  wedstrijden kan de vereniging in dit clubhuis niet herbergen. Bij binnenkomst deed de naam  van het clubhuis niet onder voor de binnentemperatuur. Gelukkig warmde de ruimte na  aanvang snel op voor zowel de Doetinchemmers als de Zwollenaren. De schakers uit  Gelderland kwamen met maar zeven spelers opdraven. Dat Doetinchem met 6-2 in het stof  beet, zal weinigen verbazen, want een ratingverschil van +150 liet zich pijnlijk in deze cijfers  uitdrukken. Lonneker fier aan kop, in 4B Doetinchem bungelt onderaan.

Met dus Henk aan 1 trapten wij de wedstrijd tegen de reserves van Lonneker af. Henk trof in  Tom Scheper een oud-jeugdlid van ZSG. Vorig jaar speelden Henk en Tom ook tegen elkaar.  Toen won Tom vrij geruisloos; een partij waar Henk zich zelfs voor verontschuldigde. Dit keer  manoeuvreerde onze nestor zich wat zorgvuldiger en was de remisehaven het eindstation van  deze partij. Aan de linkerzijde van Henk nestelde Albert zich achter de zwarte stukken. Een  opening à-la-Albert levert altijd spektakel op. Ik merkte op dat de zwarte stelling, met  aanvallende impulsen op de damevleugel, sterk te prefereren was boven de witte opzet. Het  zwarte voordeel werd rap uitgebreid. Het was een beetje droevig te zien hoe de  materiaalverhouding in de eindstelling, die zelfs tot mat voerde, op het bord verscheen. De  stukken hadden wel ietsje eerder in het doosje opgeborgen mogen worden. Een knappe  overwinning van de met fysiek malheur kampende ZSG-er! 2 uit 2. Intussen waren op de  andere zes borden de zorgen groot en lag een nieuwe nederlaag in het verschiet. Walter (6)  en Martin (8) hadden niet echt hun dag. Martin startte roestig, investeerde een kwaliteit tegen niets, zag hier en daar wat van zijn pionnetjes verdwijnen en hield zijn hoofd van groot

ongenoegen met beide handen stevig vast. Bridge is toch wat anders dan schaken, Martin! Maar onze slotspeler rechtte de rug en – hoe wonderlijk – het paard vorkte en won de toren. Tegenstander Hulkers foeterde de hele zaal bij elkaar. Hij zag zijn ruime voordeel in rook opgaan en gaf met twee pionnen tegen Martins luxe-paard remise. Hoera! Kris (4) was evenzo roestig aan het spelen. In een licht inferieure stelling hield hij aanvankelijk de boel nog bij elkaar, maar na een dubbele aanval viel de zwarte stelling als een kaartenhuis ineen. Kris’tegenstander Haverman kon het punt gemakkelijk oprapen. ‘Volgende keer beter’, was het korte, krachtige antwoord van Kris. Léon werd op 7 geposteerd, achter de witte stukken. Na zijn puike overwinning in ronde één, mocht hij dit keer met wit een nieuwe sensatie op het bord toveren. Lang ging het gelijk op. Mogelijk onder de indruk was van zijn ratingloze tegenstander, werden de torens en lichte stukken vlotjes geruild. Toen alleen maar een leger tegenover elkaar, versprongen staande pionnen met elk een dame op het bord stonden, was remise het verwachte resultaat. Mooi stukje schaak van onze enthousiaste jongeling! Remise tegen een 1700+ speler. Léon zal, als hij zo doorgaat, met stip een mooie rating achter zijn naam zien verschijnen. Walter had, naast mij gezeten, met een dubieuze en defensieve Pirc￾opzet geen enkel voordeel kunnen bereiken. Het was niet best om te zien dat al snel een kwaliteit naast het bord werd gezet. Beetje rommelen werkte (in tegenstelling tot Martins bord) hier van geen kant. Nee, onze trouwe speler is dit seizoen niet echt in vorm, of beter: écht niet in vorm. Er komen vast betere tijden, zullen we maar concluderen. Blijven over Jasper (3) en ik (5). Tijdens een korte rondgang had ik snel opgemerkt dat het Albins tegengambiet op zijn bord was verschenen. Ik dacht dat Jasper na zo’n opening in de denktank verzeild zou raken, maar het was eerder tegenstander Berkepeis die veel tijd investeerde. Merkwaardig als je zo’n opening speelt; je verwacht dat zwaert beter is voorbereid dan wit.

De gambietpion heeft Jasper succesvol geïncasseerd en na wat hopeloze pogingen vond Jasper een prima doorgang en zette zijn tegenstander mat. Aan bord 5 was ik nog bezig. Na een prelge Siciliaanse opening had ik flink voordeel verworven. Met een goed gevoel ging ik een eindspel in, maar één onzorgvuldigheid vergooide bijna al het mooi opgebouwde voordeel. Inmiddels stond er (voor de meeschrijvers)3½ tegen 3½ op het scoreformulier. Op winst spelen zat er uiteindelijk, als ik de rond mijn bord samengedromde omstanders mag geloven, niet meer in. Met een gevaarlijk ogende randpionrommelde mijn tegenstander zich naar eeuwig schaak.

Erg jammer, want hier was winst ergens zéker binnen handbereik. De stofwolken waren opgetrokken en op het scoreformulier kon het gelijke spel worden opgetekend. Vooraf hadden we voor een gelijkspel getekend, en uiteindelijk was deze uitslag waarschijnlijk wel de meest gerech,gde uitslag. ZSG 2 heeR het eerste matchpunt binnen! Tijdens de invallende duisternis vonden wij onze weg weer naar Zwolle. In de volgende ronde (21 november) wacht thuis ‘een te hebben opponent’ De Arnhemse Schaakacademie 3.